Dzisiaj jest: 14.10.2019
Imieniny: Liwii, Bernarda, Kaliksta

Kościoły

Miejscowość:

Wznosi się na cmentarzu pośrodku wsi, na nieco wyższym niż okolica terenie. Pobudowany w r. 1810. Bezstylowy, murowany, otynkowany, salowy, zamknięty trójbocznie. Odremontowany w 1999 r. Przy narożnikach szerokie pilastry. Na kalenicy dachu, przy fasadzie drewniana ośmioboczna wieżyczka na sygnaturkę, z cebulastym hełmem. Wnętrze kryte stropem. Chór muzyczny drewniany, wsparty na dwóch kolumnach. Z wybrzuszoną balustradą, na której monogram SS. Obrazy: Św. Konstancja (ok. poł. XVII w.), Chrystus na krzyżu, wg napisu na odwrocie fundacji W.W.E.F. (1693 r.), Matka Boska Niepokalana (kon. XVIII w.,rama współczesna). Rzeźba Św. Filipa Nereusza rokokowa (3 ćw. XVIII w.).

 

Miejscowość:

Kościół parafialny w Zbąszyniu wznosi się w południowej pierzei Rynku. Tutejszą parafię założono w X lub XI w. Kolegiata to drugie bardziej potoczne określenie wywodzące się od nazwy zgromadzenia 6 księży (kolegiaty), jakie istniało przy parafii od 1516 r. do XVII w. W 1 poł. XVII w. kolegiata funkcjonowała jako kościół drewniany, do którego Abraham Ciświcki dobudował murowaną kaplicę grobową. Kościół i kaplicę rozebrano w XVIII w.
Obecną świątynię wzniesiono w latach 1757 – 1796, zgodnie z proj. śląskiego architekta Karola Marcina Frantza, wykonanym dla Stefana Garczyńskiego – wojewody poznańskiego, właściciela Zbąszynia. Budowę zapoczątkował syn wojewody Stefan – generał – major wojsk koronnych, a ukończył drugi syn wojewody, Edward – kasztelan rozpierski. Budowniczym obiektu był Jan Handtke z Leszna. Kościół późnobarokowy, murowany, otynkowany, prezbiterium zwrócony na południe, jednonawowy. Na rzucie prostokąta. Wyposażony w szeroką nawę w formie wydłużonego ośmioboku, węższe prezbiterium, po bokach którego symetrycznie zakrystia i kaplica. W fasadzie frontowej dwie wieże, znacznie wysunięte, dwukondygnacyjne, pilastrowane na narożnikach. Na drugiej kondygnacji jońskie pilastry dźwigające belkowanie z architrawem gzymsem wygiętym łukowato. Wieże zwieńczone wielobocznymi hełmami z prześwitami o uproszczonej formie, odbudowanymi po pożarze w 1850 r. (z jednej z wież każdego dnia w południe rozbrzmiewa hejnał skomponowany przez Agnieszkę Rybicką). W szczycie między wieżowym rzeźba Św. Edwarda z końca XVIII w. Między wieżami wąskie przęsło, a w nim chór muzyczny. Elewacja kościoła podzielona pilastrami toskańskimi na wysokich cokołach. Na osi fasady niski przedsionek z arkadowym wejściem, zakończony balustradą balkonu. Nad przedsionkiem okna. Na szczycie prezbiterium dwie kamienne figury diakonów z przeł. XVIII i XIX w. Niski dach, dwuspadowy.

Miejscowość:

Położony we wsch. części dawnego barokowego zespołu dworskiego, zlokalizowanego w północnej części Łomnicy (osiowo z nim związany). Wzniesiony w latach 1768 – 1770 staraniem kasztelana rozmierskiego, Edwarda Garczyńskiego. Pobudowany wysiłkiem cieśli Jana Adama Karka. Orientowany, zaprojektowany na planie krzyża (ramiona od wschodu i zachodu nieco wydłużone), z wyraźnie zaakcentowaną ośmioboczną częścią środkową. Konstrukcji zrębowej, na zewnątrz oszalowany deskami. Na przedłużeniu prezbiterium niższa prostokątna zakrystia, na przedłużeniu skrzydła zach. tej samej wysokości prostokątna kruchta, o zach. ścianie częściowo nadwieszonej i wspartej na dwóch drewnianych kolumnach. W centralnej części świątyni cztery kolumny o głowicach ozdobionych palmetami, wspierające ośmioboczny bęben kopuły, nakryty stropem, z wysoką, czworoboczną, nieproporcjonalnie wielką latarnią o ściętych narożach. Latarnia wykończona smukłym hełmem z iglicą, na której wspiera się putto podtrzymujące krzyż. Całość pokryta stropami z fasetami; ramiona krzyża, dwuspadowym blaszanym dachem. Na bębnie kopuły rokokowa polichromia z ok. 1770 r., z postaciami Chrystusa, Najświętszej Marii Panny,
Św. Wawrzyńca i Brygidy.

Miejscowość:

Obecny Kościół Parafialny P.W. Św. Katarzyny powstał w latach 1901-1904 wg proj. Heliodora Matejki, z inicjatywy ówczesnego proboszcza ks. Wojciecha Grośty. Jest budowlą neoromańską, z wieżą o smukłym hełmie.

Miejscowość:

Zbudowany w końcu XVIII w. z fundacji Feliksa Szołdskiego – założyciela Nowego Tomyśla. Klasycystyczny, orientowany. Murowany, otynkowany. Jednonawowy, z dwiema symetrycznymi, półkoliście zamkniętymi kaplicami po bokach wsch. części nawy. Prezbiterium zamknięte ścianą prostą, za nim półkoliście zamknięta zakrystia. Zewnętrzna elewacja pilastrowana. Cztery pilastry w fasadzie, ponad gzymsem szczyt z koszową wnęką i spływami wolutowymi, zwieńczony trójkątnym frontonem. Wmurowane epitafia Karola Cunowa (1787-1833) i ks. proboszcza Kazimierza Echausta zamęczonego w Dachau (1871-1941). Dachy dwuspadowe.

Miejscowość:

Występuje w centrum wsi Miedzichowo, przy ul. Poznańskiej. Parafię przy kościele utworzono w roku 1927, pierwszą polską świątynię na terenie wsi w 1907 r. ( w miejscu gdzie obecnie znajduje się siedziba Urzędu Gminy). W roku 1942 świątynię rozebrali hitlerowcy, zachował się jednak jej protestancki, ewangelicko – augsburski charakter.Bryłę kościoła wyróżnia gruba, charakterystyczna wieża, wysoka na 27 m i dach mansardowy.

Miejscowość:

Budowę obecnego kościoła zapoczątkowała Anna z Gostynia Opalińska, a ukończył jej wnuk, Jan Opaliński, kasztelan kaliski (r. 1620). Pierwotnie na tym terenie istniała drewniana, XIV-wieczna świątynia fundacji Ticza Bara. Dzisiejszą wzniesiono po pożarze, jaki nawiedził Opalenicę na pocz. XVII w. Spaloną wieżę rozebrano. Do kościoła od strony południowej w roku 1841 dobudowano kaplicę ze sklepieniem kolebkowym, zwaną kaplicą Opalińskich (dziś Przemienienia Pańskiego). Drugą, dwukondygnacyjną Matki Boskiej Pocieszenia, dobudowano od strony północnej. W jej dolnej części mieściła się zakrystia, skarbiec i kruchta, z której prowadziło drugie wejście do kościoła. Nad nią umieszczono dużą kaplicę Matki Boskiej Szkaplerznej. Kaplica Opalińskich wraz z podziemiem to miejsce, gdzie niegdyś spoczęły szczątki Tycza Bara i dwóch przedstawicieli rodu Opalińskich: Jana z Bnina Opalińskiego w 1637 r. i Jóżefa Opalińskiego, starosty śremskiego 21 III 1754 r. Nakazem władz pruskich kryptę zlikwidowano, a kości z trumien złożono do zbiorowej mogiły na nowo utworzonym cmentarzu parafialnym. W roku 1837 kaplica uległa zniszczeniu. Nową wzniesiono na tych samych fundamentach 4 lata później. Zewnętrznie jej wygląd dostosowano do całości bryły kościoła. Wybudowana z czerwonej cegły, podmurowana, pokryta dachówką. Naroża wzmocnione dwiema przyporami w formie filarów przyściennych; na filarach ośmioboczne, smukłe wieżyczki zakończone sterczynami z blachy. Trójkątny neogotycki szczyt na zewnątrz obudowany fryzem z jednolitym ciągiem równoramiennych krzyży. We wnęce środkowej części szczytu, wolno stojąca figura Matki Boskiej z Dzieciątkiem Jezus. Wnętrze kaplicy dość skromne: dwa ciemne witraże zakończone ostrołukowo; sklepienie kolebkowo – krzyżowe. Na sklepieniu malowana rozbudowana rozeta z motywem ornamentacyjnym w kształcie stylizowanej rozwiniętej róży, a w środku dominująca monstrancja z hostią. Wokół monstrancji dwa anioły podtrzymujące rozwinięty woal, poniżej cztery anioły z rozwiniętym długim wieńcem laurowym (dziś dekoracja mało czytelna). Kościół Parafialny P.W. Św. Mateusza to świątynia halowa, farna, orientowana. W korpusie, prezbiterium i kruchcie dwuspadowy dach, kryty dachówką. W górnej części murów fryz z wnękami w kształcie krzyża równoramiennego i drugi częściowo ząbkowy. W zwieńczeniu elewacji schodkowy szczyt. Na ścianie frontowej ostrołukowy portal uskokowy z tympanonem z piaskowca, na którym płaskorzeźba z przedstawieniem Matki Najświętszej – opiekunki rodziny polskiej.

Miejscowość:

Pierwsza wzmianka o tutejszej parafii pochodzi z roku 1435. W 1641 r. na trenie Michorzewa funkcjonował kościół drewniany, odrestaurowany staraniem ówczesnego proboszcza Jakuba Kozickiego w roku 1770. Drewniana świątynia została rozebrana w roku 1797. Obecną wzniesiono w latach 1797 – 1800 z fundacji starościny średzkiej, Anastazji ze Skórzewskich Sczanieckiej. Odnowiona w roku 1950. Barokowo – klasycystyczna. Murowana, otynkowana, orientowana, salowa. Zaprojektowana na rzucie prostokąta. Od zachodu kwadratowa wieża (w trakcie remontu wieży w 1983 r. odnaleziono testament Emilii Sczanieckiej w odpisie. Sporządzono z niego kopię, a oryginał ponownie ukryto w wieży). Dwukondygnacyjna, na narożach opilastrowana. Nad półkoliście zamkniętymi portalami, okrągłe okienka. W drugiej kondygnacji wieży arkadowe otwory dzwonowe, nad nimi koliste płyciny z przeznaczeniem na tarcze zegarowe. Hełm wieży ostrosłupowy, z cebulastym wybrzuszeniem, kryty blachą. Od południa świątyni niewielka, trójbocznie zamknięta kaplica przedpogrzebowa rodziny Sczanieckich, z ok. 1800 r.

Miejscowość:

Powstał w okresie osiedlania się na terenach Nowego Tomyśla katolików, głównie polskiej narodowości, dzięki ofiarności miejscowego rzeźnika Walentego Kupczyka, który wraz z żoną Walentyną ofiarował tutejszym katolikom 30 arów ziemi pod budowę świątyni, aby ci nie musieli wędrować na nabożeństwo do oddalonego o 8 km stąd kościoła parafialnego w Wytomyślu. Budowę kościoła zlecono i powierzono budowniczemu Hausenfelderowi. 15 VIII 1895 r. we wnętrzu świątyni odprawiono pierwsze nabożeństwo. W 1925 r. kościół powiększono z przodu o jedno przęsło i dobudowano wieżę krytą namiotowym hełmem, wszystko zgodnie z proj. Michała Preislera. W tym samym roku utworzono parafię, która aż do roku 1981 pozostawała parafią dla całego Nowego Tomyśla oraz większych obszarów wokół miasta. W latach 1994 – 1995 w kościele przeprowadzono remont. Bryła świątyni nosi cechy architektury neoromańskiej. Z czubka wieży krytej hełmem namiotowym, wyrasta ośmioboczna wieżyczka na sygnaturkę.

Miejscowość:

Wzniesiony staraniem ówczesnego właściciela okolicznych dóbr, Feliksa Szołdrskiego, który 13 VIII 1778 r. podarował tutejszym ewangelikom pół włóki ziemi na terenie wsi Glinno z przeznaczeniem pod budowę świątyni i jednocześnie zobowiązał się do dostarczenia niezbędnych materiałów budowlanych. 13 II 1779 r. gmina uzyskała pozwolenie konsystorza na budowę świątyni. 07 V położono pierwszy kamień węgielny; jeszcze tego samego roku poświęcono nowy kościół. W latach 1844 – 1846, w roku 1880 i 1962 świątynię poddano tzw. odnowie. Od 1946 r. funkcjonuje jako świątynia katolicka, a od 01 VI 1981 r. pozostaje kościołem parafialnym. Orientowany, murowany, otynkowany, wniesiony z cegły i kamienia polnego. Powstał na planie krzyża greckiego o równych ramionach. Z każdego ramienia wyrasta dwuspadowy dach kryty dachówką i szczyt, z charakterystyczną dekoracją schodkową (szczyt od strony północnej odmienny, posiada pilastry o korynckich głowicach). Gzymsy między kondygnacyjne na szczytach wsparte na parzystych pilastrach. Do świątyni od strony wschodniej i zachodniej przylegają wąskie przybudówki, a w nich kruchty ze schodami prowadzącymi na empory. We wschodnim narożniku zakrystia; od strony zachodniej wejście do świątyni, które wiedzie przez kruchtę, powstałą po rozbiórce dawnej wieży (od momentu powstania przy kościele stała barokowa wieża, którą w roku 1913 strawił pożar. Wieżę odbudowano ze zmienionym kształtem i wys. zwieńczenia, ale ponieważ groziła kolejnym zawaleniem, ostatecznie została rozebrana w 1940 r.).

Strona 1 z 2

Projekt i realizacja: Agencja Reklamowa Inter Promotion | © Copyright TurystykaPNT.pl 2012

Strona korzysta z plików cookies w celu realizacji usług i zgodnie z Polityką Plików Cookies

Portal współfinansowany przez UE

Projekt współfinansowany jest ze środków Unii Europejskiej w ramach działania "Wdrażanie lokalnych strategii rozwoju" 
- mały projekt Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013